கவிதை – www.worldpoetess.com
    Loading...

    ‌                 மரணம்

    முற்றுப் புள்ளிக்கு வாழ்க்கைப் பயணத்தில்

    சற்றும் எதிர்பாராத மலர்த்தூவல் வரவேற்பு

    தன்னைம்பிக்கையுடன் போராடுவோரையும் 

    தன்னுள் சிறைக் கொண்டு மகிழும் 

    திரும்பிப் பார்க்கச் செய்யும் துயரமும்

    திருப்பத்துடன் வலியின் உணர்வை உணர்த்தும் 

    குருதயத்தில் ஓடும் சிவப்புக் குருதியோ

    கருப்பாடையில் நிலைக்குலையும்

    ஏனைய உறுப்புக்கள் ஒவ்வொன்றும் நிரந்தரமாய் 

    ஓய்வெடுக்கத் தயாராகி முன்நிற்கும் 

    விழிகள் மட்டும் ஏனோ உயிரோட்டத்துடன்

    இன்னொரு உயிரில் ஒளியூட்டத் துடிக்கும்

    ஏக்கத்துடன் விழிகள் இமையுள் மறைய

    ஆதிக்க மேடையில் புன்னகைக்கும்

    கேள்விக் குறியாய் நின்ற மனதிற்கு

    தீப்பிளம்பின் உச்சத்தில் விடையளிக்கும்

    அரும்பிய கனவுகள் நனவாகும் முன்

    விருப்பம் கேட்காமல் அழைக்கும் 

    புரட்டிப் பார்க்க இயலாப் பக்கத்துடன்

    மரணம்…வலியுடன் ஓர் இனிய பயணம் !

    முனைவர் தனலட்சுமி பரமசிவம்

    திருப்பதிசாரம்

    கன்னியாகுமரி மாவட்டம்




    ஒற்றையாய்

    தனித்து இருக்கையில்

    அள்ளிக் கட்ட முடியா

    கற்றைகள்

    நாற்புறமும் சிதற,

    தாழக் குனிந்து

    ஒவ்வொன்றாய் சேகரித்து

    நுனி மடங்கியதை

    படிய நீவி,

    மீண்டும் சகடமேற்றி,

    எப்பாரமும் தாங்கும்

    மன அச்சு

    என்றும் முறியாதென்ற

    நம்பிக்கைத் தருமோர்

    ஆசுவாசம்,

    மயிற்பீலி நினைவுகளால்

    மட்டுமே சாத்தியம்!

    ~நளினி சுந்தரராஜன்.

                      இதழியல் 

    எழுத்தின் கருவில் அமைந்த பெயருடன்

    இதழ்கள் பலவும் வகைவகையாய் வெளிவரும்;

    தினசரி தொடங்கி ஆண்டு மலர்களாக

    மனமகிழ்வுடன் இதழ்கள் உலா வரும் !

    மக்களும், ஆளும் அரசும் லாவகமாய் 

    தகவல்கள் பகிரும் தளமாய் இதழ்கள்;

    விறுவிறுப்பான தலையங்கம் தோரணம் கட்ட

    நறுக்கென்று நுழையுமே ஒருபக்க சிறுகதையும்!

    சிந்தனைத் தூண்டும் கார்டூன் ஓவியங்களும்

    காந்தப் பார்வையுடன் அரசியல் தகவல்களும்

    வயிறு குலுங்கச் சிரிக்க வைக்கும்

    துணுக்கு மூட்டைகளும் கருத்துணர்த்தி மிளிரும்!

    எல்லாத் துறைகளின் அன்றாட நிகழ்வுகள்

    பாமரமக்களையும் சென்றடையுமே பதிவுகளாய்

    தகவல்கள் பகிரும் காகிதப் பெட்டகம்

    பகலவனாய் இதழியலும் அவனியில் ஒளிரும்!

    பல்வேறு கூறுகளுடன் தமிழ் இதழியலும்

    வரலாற்றுச் சிறப்புடன் குவலயத்தில் வலம்வர

    தலைக்குனிந்த எழுதுகோலின் படைப்பால்

    தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் கலையானதே இதழும் !

    நனிசிறந்த எழுத்துநடையை மேலாடையாய் உடுத்து

    தகவல்களை இடையில் ஒய்யாரமாய் சொருகியபடி

    முகத்திலிட்ட ஒப்பனையுடன் பக்கங்களை வரிசையாய் 

    கையகப்படுத்துவாளே இதழென்னும் பொல்லாச் சிறுக்கி !

    முனைவர் தனலட்சுமி பரமசிவம்

    திருப்பதிசாரம்.

    கன்னியாகுமரி மாவட்டம்.

    ஊற்றாய் நீ…

    மழைச் சாரல் துளியாய்

    கோர்த்த மென்நூல்

    ஓடையென நீ…

    தன் தடம் தான் தேடி

    தளிர் நிலம் தான் தவழ்ந்து

    சிற்றாறாய் நீ…

    கற்பாறை கரைந்தெடுத்து

    காடெங்கும் குதித்தோடி

    மலையருவியாய் நீ…

    சிகரமேறி ஆர்ப்பரிக்கும்

    வைரக்கீற்றாய் நிலம் வீழ்ந்து

    காட்டாறாய் நீ…

    சீற்றங்கொண்டு அணை

    தாண்டி பள்ளம் நிறைத்து

    மஹாநதியாய் நீ…

    உயிரனைத்தும் தன் கரத்தால்

    காத்துச் செல்லும்

    வாழ்வின் ஆதாரமாய் நீ…

    தன்னிகரில்லா திறங்கொண்டு

    பாய்ந்து செல்லும்

    ஜீவ நதியாய் நீ…

    என்றென்றும் சீர்மிகு

    சிறப்புடன் வாழியவே!

    ~நளினி சுந்தரராஜன்.

    திரும்புதலுக்கான

    தேதியிடப்படாத

    பயணச் சீட்டு

    வேண்டாமலே

    அளிக்கப்பட்ட ஒன்று.

    இன்றோ

    நாளையோ

    அடுத்த நொடியோ;

    திரும்புதலென்பது

    மெய்யின்றி

    துணையின்றி

    துரும்புமின்றி

    வந்த வழியில்

    கூட அல்லாது

    மாற்றுப் பாதையில்

    சடுதியில் செலுத்திடும்

    மர்மப் பயணம்.

    இருந்தும் கழுதைச்

    சுமையாய்

    ஆயிரம் பொதிகள்;

    உறவாலும்,

    பொருளாலும்,

    உணர்வுகளாலும்;

    உயிர்மெய் நோக

    என்பு தேய

    கட்டி இழுத்து

    எதற்கித்தனை

    அசெளகர்யங்கள்?

    அவ்வப்போது

    ஆங்காங்கே

    சுமைகளை பத்திரமாக

    இறக்கிச் சென்றால்

    இறகுப் பயணம்

    சுகமாகுமே!

    சாத்தியமாகுமா?

                                      ~நளினி சுந்தரராஜன்.

    மழலை மாறா ஏழாம் அகவையில்

    தமிழ்ப்பாடும் பாரதி கரம்பற்றி

    பதிந்த முத்தத்தில் நாணம் பீறிட

    ஒளிந்து கொண்ட பேதைமகள்

    கஞ்சிக் குடிக்க வழியில்லை வீட்டில்

    மிஞ்சியதோ கரைத்த ஷெல்லியும் பைரனும்

    தஞ்சம் கொண்ட வறுமையை

    நெஞ்சில் துணிவோடு சந்தித்தாள்

    பாரதிக் கவிதைகளின் தையல்நாயகி

    பார்வியக்கும் புதுமைப்பெண்ணாய் ஞானச்செருக்குடன் 

    தாயின் பரிவுடன் அன்பைப் பகிர்ந்திட

    தாரத்தின் கனிவினை இல்லறத்தில் ஊட்டினாள்

    கவிதை வானில் வட்டமிட்டப் பறவையின்

    அபிமான ரசிகையான மாண்புடையாள்

    பாரதியின் கவிதைப் புதையல்களைத் தளராது

    பாருக்குத் தேடி தந்த நன்னடையாள்

    இன்னல்கள் கண்டு பதறாத மனதிடம்

    பன்முகத்திலும் சிதறாத எண்ணங்கள்

    தடுமாற்றம் காணா தீர்மானங்களுக்கு 

    மௌனமே உத்தியாக கையாண்டாள் 

    பிறர் வியந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தில்

    பிறந்த மண்ணிற்குப் பெருமை சேர்த்த

    நிறம் மாறா கடையத்து மலரே நாம்

    மறந்த பாரதியின் செல்லம்மாள்!

    உறவில் அவ்வியம் விஷம்

    நட்பில் துரோகம் விஷம்

    நிறத்தில் பேதம் விஷம்

    அகத்தில் அழுக்காறு விஷம்

    ஆதிக்கத்தில் ஆணவம் விஷம்

    நாத்திகமாய் இழித்தல் விஷம்

    ஊனம் நகைத்தல் விஷம்

    கொடுமைக் கண் மெளனம் விஷம்

    எளியோர் மேல் வலிமை விஷம்

    மற்றவர் திறன் களவு விஷம்

    நமக்குள் ஆண்டாண்டாய்

    ஊறிய ஆலகாலம் பல

    வேரோடு அகழ்ந்து களையாவிடில்

    விரைவாய் தன் சிதை

    தான் மூட்டும் அறிவிலிகளாகுவோம்!

    ~நளினி சுந்தரராஜன்.

    ஓடிவா ஓடிவா

    எங்கே எங்கே

    அதோ பார்

    அங்கே அங்கே!

    அருணனும்

    வருணனும்

    நேரெதிர் சந்தித்த 

    கொண்டாட்டமோ

    முகில் இழை கோர்த்து

    விண் பட்டாடையில்

    வண்ண ஜரிகைத்

    தைத்தனரோ?

    வளைவின் முடிவில்

    பொன் பானையுண்டாம்

    பொத்திக் காக்கும்

    சித்திரக் குள்ளனுண்டாம்

    புள்ளினம் மகிழும்

    முல்லை நிலமுண்டாம்

    ஓற்றைக் கொம்பு

    வெண் புரவியுண்டாம்

    பிணி போக்கும்

    அமுதசுரபி ஊற்றுண்டாம்

    வில் மறையும் முன்

    இன்னும் நூறு

    மாயக் கதைகள்

    பேசி மகிழ்ந்திட

    அறுபதுங் கூட

    ஆறாய் மாறிக் களித்திட

    அவ்வப்போது

    வாழ்வில்

    வேண்டும்

    வானவில்!

                           ~நளினி சுந்தரராஜன்.

    ஒலிக்கு மனதில் 

    ஒர் ஒளியுருவம்

    விழித் திறப்பை

    ஒத்தி வைக்கச் சொல்லும்

    நொடி நீண்டு

    யுகமாகக் கெஞ்சும்

    அட்சர ஸ்ருதியில்

    லயமாய்க் கரைந்து

    மீண்டும் மீண்டும்

    மூழ்கத் தூண்டும்

    மிகப் பிடித்தப் 

    பாடல் என்றென்றும்

    ரசித்தல் இனிது!

                                       ~நளினி சுந்தரராஜன்.

    ஒருவரும் சீண்டியதில்லை…

    ஏச்சுபேச்சுக்கள் தாண்டி,

     அன்பை உணரும் வார்த்தைகள் அறிந்ததில்லை…

    நித்தமும் சூட்டப்படும் புதுபெயர்களுக்குள், 

    தேள்கொட்டிய வாழ்க்கை…

    சிரிப்பைத் தவிர, 

    வேறொன்றும் எங்கள் கழிவிரக்கமில்லை..

    ஏங்கிய மொத்த அன்பையும் ஒரு நொடியில் உணர்ந்தேன்,

    ஒரு சிறு பாலகன் என் விரல் பிடித்து  “அக்கா” என்று உரிமையோடு அழைத்ததில்…

    ஊசிபோடும் வார்த்தைகளுக்கு மத்தியில்,

    எங்கோ நான் துழாவி கிடைத்த கரிசனம்…

    மெய்யாய் சிலிர்த்து, சிரிக்கிறது என் மனம்…

    உறவுகளும், உண்மை உரிமையும் மட்டுமே சகமனிதனிடம் நாங்கள் வேண்டுவது…

    இப்படிக்கு ஒரு திருநங்கையின் தேடல்…

    -ராஜி பிரேமா ❤️

    1 2 3 5

    Pin It on Pinterest